Modele polityki dywidend

Odkrycia dokonane przez lintnera podczas jego rozmów z menedżerami o ich polityce dywidendy w latach pięćdziesiątych, doprowadziły do sformułowania modelu, qui opisuje kształtowanie wypłat dywidendy. Modèle Ten opiera się na kilku założeniach [10]: Polityka dywidend wyróżnia się tym, że jest jest bardzo łatwym do zbadania oraz mierzalnym aspektem podziału wyniku finansowego. Dywidenda jako część zysku opuszczająca firmę Pozwala: Z wypłacaniem “dywidend extra” wiąże się pewne ryzyko. Akcjonariusze mogą się do nich przyzwyczaić, wtedy zwłaszcza, Gdy są un płacone zbyt często, Więc zaczynają je traktować Jak normalne dywidendy. Ryzyko Takie jest najwyższe w systemie zaliczkowej wypłaty dywidend za spięcie okresy czasu NP. Co kwartał Czy półrocze. W Ten sposób Działa Wiele spółek giełdowych w stanach Zjednoczonych. Częste wypłaty są według zarządów sposobem na ścisłe związanie akcjonariuszy ze spółką. Polityka stałych lub zwiększających się w dłuższym okresie dywidend jest najczę przyjmowaną polityką w przedsiębiorstwach funkcjonujących w gospodarce rynkowej. Brak redukcji dywidend jest dobrze postrzegany, zwłaszcza przez tych akcjonariuszy, którzy swoje potrzeby konsomptueux cyjne zaspokajają właśnie dochodami z dywidend. Menedżerowie, którzy prowadzą dix rodzaj Polityki są przekonani, że przyczynia się Ona do wzrostu CEN rynkowych akcji, na skutek braku negatywnych sygnałów o stanie finansowym Spółki.

Gdzie: D1 – bieżąca dywidenda, D0 – Poprzednia dywidenda, T – docelowy wskaźnik wypłaty dywidendy, EPS-ZYSK na Akcję, a-stopa dostosowania dywidendy gdzie: div1-przyszła (docelowa) dywidenda, T-docelowy wskaźnik wypłaty dywidendy, EPS-ZYSK na Akcję drugim ryzykiem związanym ze zwiększonym poziomem długu jest mortel aœciwego postępowania akcjonariuszy. W tym wypadku akcjonariusze mogą być traktowani jako posiadacze opcji kupna Przedsiębiorstwa. Inwestorzy spłacą Długi posiadanej Spółki tylko wtedy, Gdy wartość aktywów uzasadnia Taką decyzję. W przeciwnym wypadku zdecydują się na Ogłoszenie upadłości. W związku z tym pożyczkodawcy zażądają wyższej premii za mortel związane z niekorzystną dla nich (un korzystną dla akcjonariuszy) strukturą kapitału pożyczkobiorcy. W efekcie za mortel bankructwa zapłacą akcjonariusze. Firmy, które preferują niskie kwoty stałych dywidend, w okresach znacznych przyrostów prawem płacą tzw. dywidendy supplémentaire. Jest à pewna modyfikacja Polityki stałej wysokości dywidendy na Akcję.

Traktowana jest jako jedno z ekstremalnych rozwiązań (obok stuprocentowej STOPY wypłat). Realizacja takiej strategii może być uzasadniona Jeżeli Przedsiębiorstwo Posiada możliwości inwestycyjne, których stopa zwrotu przewyższa koszt kapitału. Generalnie Jednak inwestorzy oczekują, że dywidendy w przyszłości b, ą wypłacane. Polityka zerowej STOPY wypłat Może wiązać się z problemami z pozyskaniem kapitału z emisji nowych akcji. Strategia ta jest często atrakcyjna dla inwestorów posiadających kontrolny Pakiet akcji, którzy czerpią innego rodzaju korzyści, niekoniecznie o charakterze finansowym [17].